Λάδωνας: Παραμύθι στο νερό

 Λάδωνας: Οι διαδρομές, τα χωριά και ο μύθος ενός μυστικού ποταμού

Λάδωνα, ε; Και πού ακριβώς είναι;». Το πρώτο αντικείμενο που βρίσκω μπροστά μου επιφορτίζεται να εκτελεί χρέη Πελοποννήσου. Ας πούμε ότι εδώ είναι τα Καλάβρυτα, κι εδώ η Ολυμπία, ωραία; Ο Λάδωνας είναι κάπου εδώ. «Αχαΐα είναι εκεί;». Είναι ακριβώς επάνω στα σύνορα, από εδώ είναι Αρκαδία, από εκεί Αχαΐα. «Έλα ρε, φτάνει τόσο κάτω η Αρκαδία;».

Το καλό με τα μέρη που λίγοι έχουν ακουστά, κι ακόμα λιγότεροι έχουν επισκεφθεί, είναι ότι σε κάνουν να αισθάνεσαι προνομιούχος: η ομορφιά τους είναι ανέγγιχτη από την επέλαση του κακώς εννοούμενου «τουρισμού», και άγνωστη στον υπόλοιπο κόσμο –ή τουλάχιστον έτσι μοιάζει εκείνη τη στιγμή, καθώς περιπλανιέσαι μόνος σου στην όχθη μιας λίμνης, ή εκεί που οδηγείς ανάμεσα σε κοπάδια αιγοπρόβατα και οι τσοπάνηδες κοντοστέκονται για να σε χαιρετίσουν, και να ρωτήσουν από πού είσαι, και πώς βρέθηκες εκεί, και πού μένεις τα βράδια.

Το λιγότερο καλό με τα μέρη που λίγοι έχουν ακουστά είναι αυτό που συμβαίνει νωρίς το απόγευμα, την πρώτη φορά που ακούς το στομάχι σου να γουργουρίζει και προσέχεις τον δείκτη της βενζίνης που βρίσκεται σε όχι-καλό-σημείο, και συνειδητοποιείς πως δεν έχεις περάσει έξω από κανένα ταβερνάκι τις τελευταίες ώρες, ούτε έχει πάρει το μάτι σου κανένα βενζινάδικο. Μέχρι να σου πει ένας κρεοπώλης ότι «μην ανησυχείς, ο τάδε δεν κλείνει ποτέ, εδώ παρακάτω είναι, μετά το κέντρο υγείας, και ψήνει κάτι κρέατα να γλείφεις τα δάχτυλά σου». Και να αισθανθείς προνομιούχος ξανά.

Στις όχθες του ποταμού
Ελάχιστα χιλιόμετρα από το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής, τη Δάφνη, η Σμίξη είναι ένα από τα ωραιότερα σημεία του Λάδωνα. Εδώ ακριβώς ήταν που, σύμφωνα με τον θρύλο, ο Δίας μεταμόρφωσε σε δάφνη την… Δάφνη, μια νύμφη που προσπαθούσε να αποφύγει τις ερωτικές διαθέσεις του Απόλλωνα. Κι εδώ επίσης ήταν που ο Πάνας ερωτεύτηκε τη Σύριγγα, που η Δήμητρα κολυμπούσε στα νερά του ποταμού και η Άρτεμις κυνηγούσε στις όχθες του. Στο σημείο αυτό, το γεμάτο ιστορίες, η Eco Action έχει στήσει τα ξύλινα σπιτάκια της, όπου οργανώνει δραστηριότητες όπως rafting και κανό στο ποτάμι, και σερβίρει καφέδες και σνακ στην όχθη του Λάδωνα.

Από εδώ ξεκινά και η απολαυστικότερη, ίσως, διαδρομή –που μπορείτε να κάνετε είτε οδηγώντας, είτε... ποδηλατώντας– η οποία ελίσσεται σχεδόν παράλληλα με το ποτάμι, μέσα από ειδυλλιακά φυσικά τοπία όλο καταπράσινες βουνοπλαγιές και χρυσοκόκκινες φυλλωσιές, που διακόπτονται μόνο από ένα-δυο ημιεγκαταλελειμμένα χωριουδάκια με πέτρινα σπίτια και μαρμάρινες κρήνες. Μετά από ένα απολαυστικό εικοσάλεπτο οδήγησης, η διαδρομή καταλήγει στο χωριό Μουριά, απ’ όπου αντικρίζεις για πρώτη φορά το φαντασμαγορικό θέαμα της λίμνης.



Η Λίμνη του Λάδωνα Μέχρι τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, η Λίμνη του Λάδωνα δεν υπήρχε. Το αλπικό τοπίο της, με τα ακίνητα, καταγάλανα νερά που καθρεφτίζουν τις καταπράσινες πλαγιές του Αφροδισίου, σχηματίστηκε το 1956, όταν κατασκευάστηκε εδώ το υδροηλεκτρικό φράγμα της ΔΕΗ. Η εντυπωσιακή κατασκευή, ύψους 50 μέτρων, στην άκρη της λίμνης, είναι σήμερα επισκέψιμη: οδηγείτε παραλιακά στη λίμνη, ακολουθώντας τις σχετικές πινακίδες που σας οδηγούν στην σιδερένια πύλη, και χτυπάτε το κουδούνι –αν η προσπάθεια αποβεί άκαρπη την πρώτη φορά επιμείνετε λίγο, ο φύλακας δεν είναι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε ενθουσιώδης με τους επισκέπτες.

Η πρασινογάλαζη επιφάνεια της λίμνης εκτείνεται σε μήκος δεκαπέντε χιλιομέτρων, κάνοντας αλλεπάλληλα ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα στις βουνοπλαγιές που βουτούν απαλά στα νερά της. Το καλύτερο σημείο για να ξοδέψετε μερικές ώρες χαζεύοντας την θέα είναι με διαφορά τα τραπεζάκια του εντελώς sui generis café Λαδωνίδα, στο χωριό Πουρναριά, που απλώνονται σε μια πράσινη έκταση, αμφιθεατρικά πάνω από τη λίμνη. 
http://www.in2life.gr